Chyba nigdzie nie ma słynniejszej plaży niż 4,5-kilometrowy odcinek wybrzeża, wzdłuż którego rozciąga się jedna z najgęściej zaludnionych dzielnic na świecie. Ostatni kilometr od wschodniej strony nazywany jest Praia do Leme i to właśnie tam zgrupowane są najbardziej ekskluzywne hotele Rio. Towarzyszą im dziesiątki eleganckich sklepów, restauracji i barów. Copacabanę można porównać do niesamowitej barwnej areny, na której rozgrywają się najprawdziwsze i najbardziej ekscytujące wydarzenia z życia Rio. Plaża jest największą atrakcją turystyczną; towarzyszące jej powszechne zainteresowanie tłumów wykorzystuje m.in. potężny przemysł branży erotycznej.

Wybierając się do Copacabany, należy zabrać z sobą tylko niezbędne rzeczy, potrzebne podczas plażowania lub spaceru. Cały nadmorski obszar, oświetlony nocą, patrolują oddziały policji. Dobrą porą do spacerów nad brzegiem oceanu jest wieczór przed zachodem słońca. Zapuszczanie się na oddzieloną od plaży szpalerem budynków Avenida NS de Copacabana niesie za sobą ryzyko. Szczególnie w weekendy należy mieć się na baczności, zwłaszcza gdy w pobliżu przebywa grupka miejscowych.

Ipanema i Leblon to dwie najbardziej ekskluzywne dzielnice mieszkalne Rio, z najszykowniejszymi plażami, na których wypoczywają najbardziej zamożni plażowicze. Są one ponadto odrobinę bezpieczniejsze i czystsze niż w Copacabanie. Fale bywają tu wysokie i kiedy cofają się, mogą porwać pływaka daleko w morze. Dlatego też należy wchodzić do wody tylko wtedy, gdy kąpią się również mieszkańcy Rio.

Plażę podzieliły między siebie różne środowiska. Posto 9, przylegający do Rua Vinícius de Moraes odcinek plaży znany też jest jako Garota de Ipanema (Dziewczyna z Ipanemy), tak samo jak pobliska kawiarnia, w której Tom Jobim i Vinícius de Moraes napisali piosenkę pod takim tytułem. Obecnie spotykają się na niej podstarzali lewicowcy, hipisi i artyści. Wieczorami ciągną tu gromady złotej młodzieży, która oprócz romantycznych uniesień w blasku zachodzącego słońca oddaje się paleniu skrętów.

Plaża Arpoador, wciśnięta pomiędzy Ipanemę i Copacabanę, to najpopularniejsze miejsce do uprawiania sportów wodnych, szczególnie surfingu.

Miasto tworzy wtłoczony między urwiste wzgórza a wybrzeże zespół miejskich zabudowań, zamieszkanych przez 9 mln cariocas (mieszkańców Rio de Janeiro). Mimo ogromnych problemów – ubóstwa i dzielnic slumsów, przemocy, narkotyków i korupcji policji – każdego dnia objawia się niesamowita dionizyjska natura mieszkańców Rio, najpełniej widoczna podczas karnawału, ale obecna także we wszelkich przejawach codziennego życia. Uwielbienie życia, plaże i piękne ciała, samba i futbol, piwo i cachaça (rum z trzciny cukrowej) to symbole tego radosnego bytowania.

Rio jest odpowiednim miastem dla mniej zamożnych turystów, którym może zaoferować wiele tanich restauracji i hoteli, darmowe i dostępne dla wszystkich plaże, przyjaznych i uczynnych ludzi, a ponadto mnóstwo atrakcji do zwiedzania.

W styczniu 1502 r. portugalski żeglarz Gaspar de Lemos odkrył rozległą zatokę Guanabara. Ponieważ był przekonany, że płynie szerokim ujściem rzeki, nazwał ją Rio de Janeiro (Styczniowa Rzeka). W 1555 r. na wyspie w zatoce Francuzi założyli kolonię La France Antarctique dla uchodźców hugenockich. Ich obecność miała charakter incydentalny – już w latach 60. XVI w. zostali oni usunięci przez Portugalczyków, którzy wybrali zachodnią część wybrzeża zatoki na lokalizację ufortyfikowanego miasta. W XVII w. Rio nabrało znaczenia jako miasto portowe i ośrodek handlu cukrem, zasilany dostawami towaru z plantacji prosperujących dzięki pracy niewolników. Prawdziwy rozkwit nastąpił jednak na początku XVIII w., w okresie gorączki złota w Minas Gerais. W 1763 r. Rio, wtedy już 50-tysięczne miasto, przejęło od Salvadoru rolę stolicy kolonii i utrzymało ten status jeszcze po uzyskaniu przez Brazylię niepodległości. Do roku 1900 Rio liczyło już 800 tys. mieszkańców, głównie za sprawą boomu kawowego, intensywnego napływu emigrantów z Europy i wewnętrznej migracji wyzwolonych niewolników.

Okres od lat 20. do 50. XX w. to prawdziwy złoty wiek Rio de Janeiro. Właśnie wtedy narodził się mit Rio – egzotycznego i romantycznego raju, który magnetyzuje umysły zamożnych międzynarodowych elit towarzyskich. W 1960 r. stolicę przeniesiono do Brasílii, ale Rio nadal jest najważniejszym ośrodkiem kulturalnym i turystycznym kraju.

Większość muzeów oraz budynków w stylu kolonialnym skupia się w Centro, właściwym centrum finansowym miasta, które oddziela przemysłową i robotniczą zona norte (strefę północną) od zona sul (strefy południowej) ze słynnymi plażami, zamieszkanej głównie przez klasę średnią. Większość atrakcyjnych dzielnic przylega do wybrzeża Baía de Guanabara (zatoki Guanabara) i Atlantyku. Na południe od Centro ciągną się przedmieścia Lapa, Glória, Catete, Flamengo, Botafogo z charakterystycznym Păo de Açúcar (Głową Cukru), Copacabana, Ipanema i Leblon. Poza stadionem Maracană i międzynarodowym lotniskiem Ilha do Governador niewiele atrakcji może zaoferować turystom zona norte. W głębi lądu, na szczycie wzniesienia Corcovado, góruje nad obydwiema strefami miasta słynny posąg Cristo Redentor (Chrystusa Zbawiciela). Na stromych zboczach w obu częściach miasta rozciągają się favelas (dzielnice nędzy).

Rio nie jest bezpiecznym miastem, dlatego też należy traktować poważnie nasze porady i ostrzeżenia. Pomogą one uniknąć kradzieży lub rozboju. Bardzo widoczna obecność policji w dzielnicach Copacabana i Ipanema oznacza, że plaże są w miarę bezpiecznymi miejscami, ale czujność należy zachować zawsze. Pospolitą metodą stosowaną przez złodziei na plaży (działają z reguły w parach) jest zajmowanie uwagi ofiary czynnością związaną z odpalaniem papierosa lub sprawdzaniem aktualnego czasu, tak by stworzyć podchodzącemu od tyłu wspólnikowi możliwość zdobycia łupów.